Jeszcze w grudniu zapadnie wyrok w sprawie pobicia dziecka, które miało miejsce w styczniu 2025 roku. Dziś dobiegła końca rozprawa tocząca się przed Sądem Rejonowym w Gnieźnie, a po raz ostatni głos w sprawie zabrały strony, w tym sami oskarżeni. Główny sprawca przyznał, że żałuje tego, co się stało i chce, by jego była partnerka została uniewinniona.

W tym sezonie badawczym w Jeziorze Lednica dokonano kolejnego unikalnego odkrycia, jakim jest zdobiona włócznia. Mogła należeć do kogoś wysoko postawionego w ówczesnej społeczności grodu, ale też mogła być darem rytualnym złożonym w ofierze. Przedmioty ujawnione na dnie akwenu przeszły już specjalistyczne badania, ale jeszcze mogą one sporo opowiedzieć historykom i archeologom.

Na cmentarzu św. Piotra jest taka zapomniana kwatera, do której mało kto dociera. Zarośnięta, zapomniana przez dziesiątki lat, a spoczywa w niej postać, która położyła ofiarę swojego życia w walce o zdrowie i życie mieszkańców Gniezna. To Zygmunt Stanowski, dyrektor miejscowego szpitala, którego nagrobek stoi do dziś pomimo upływu ponad 150 lat od jego śmierci – wielokrotnie dłużej, niż trwało jego życie, przerwane w młodym wieku przez straszną chorobę. Kiedy zmarł, w prasie napisano o żalu, jaki wzbudziło jego odejście: „Wszystkich wyznań ludzie gorzko płakali”.

Są takie ofiary wojny, które do dziś się wspomina, ale są i takie, o których nikt nie pamięta. Zdarzają się również takie, które dopiero po wielu latach zaczyna się szukać. Wśród nich byli bliscy Erny Freitag. Kobieta w ostatnich miesiącach II wojny światowej trafiła do szpitala „Dziekanka” w Gnieźnie i tu po krótkim czasie zmarła. Czy była ofiarą akcji T4? To pytanie retoryczne, bo w świetle niemieckiej, nazistowskiej ideologii, jej życie „nie było warte życia”. Była jedną z tysięcy, którzy zmarli w okolicznościach, które obrazują tragiczny los osób chorych psychicznie. Jakiś czas temu, śladami swojej krewnej, do Gniezna przybyła jej rodzina.